Frederik Herregods Photography

Je hoort het tegenwoordig overal, zeker in de grafische wereld. “Less is more!” Maar voor de USA Today fotografen die baseball fotograferen is deze stelling alles behalve van toepassing. Hun doelstelling was een record poging voor een homerun minutieus in beeld te brengen. Nu ja in beeld… in honderden beelden.

Het is niet een idee dat zo maar voor de hand ligt. Zet 3 Canon 1D Mark III’s met bijhorende telelens naast elkaar. Link ze aan elkaar met Pocket wizard multimaxen en produceer zo een framerate van 30 frames per seconde.

Only in America!

Kijk nooit een gekregen paard in de bek zegt men steeds. Zeker niet als het gaat om een blauw paard met witte, groene en rode bollen. Bij deze heb ik dan even gezondigd.

(Ik heb eindelijk nog eens de tijd gevonden om wat foto’s te maken… Eindelijk. Morgen, lees: straks, meer van dat!)

Hoewel ik zelf met Canon werk, ben ik absoluut geen anti-Nikom mens (Canon vs Nikon, who cares, zolang ik er maar goeie beelden mee kan maken). Integendeel! Ik was dan ook ongelofelijk geboeid door de komst van de nieuwe D3. Nadat ik danig onder de indruk was van wat de D2X van mijn docent Persfotografie produceerde.

De D3 sloeg ook in als een bom. De eerste Nikon full-frame camera met alle nodige toeters en bellen. Maar ik ga deze hele post niet vullen met een uitgebreide analyse over dit toestel want buiten wat ik ervan gelezen heb, weet ik er ook niet echt zoveel van. En ik ga jullie ook niet vervelen met een hele technische uitleg.

Wat ik wel in petto heb is een filmpje waarin de Noorse fotograaf Yngve ask een gloednieuwe Nikon D3 mee neemt in ijskoud water om er King krabben te gaan fotograferen.

Geduld hebben, niet meteen iets wat ik in overvloed bezit. Maar in veel vormen van fotografie heb je er veel nodig. Wildlife fotografie is wel het mooiste voorbeeld. Uren op de loer liggen om toch dat ene beeld te kunnen maken.

Het onderstaande filmpje is wel een goeie weergave van hoe het werk van een wildlife fotograaf eruit ziet.  Misschien probeer ik het ook wel eens

Ik moest me schamen, meer dan twintig dagen geen woord online gezet. Maar ik weet nu wel wat doen. Schoolwerk, journalistiek portfolio, ziek zijn, een demo opnemen in een studio, Radio Scorpio. De laatste weken was mijn leven ongeveer een rijdende trein waar ik me nog net aan kon vasthouden.

Maar ja alle gekheid op een stokje, nog steeds geen reden om dit blog op te geven.