Vive la France, vive le Tour
Tijd voor een welverdiende vakantie.
Het zal wat stiller zijn op deze blog de komende dagen, want ik zit in Bretagne.
Maandag zit de Tour daar nog dus ik hoop daar eens iets van mee te maken en de fotocamera komt ook mee.
au revoir!
Toen ik een jaar geleden mijn Canon Eos 400D aanschafte zat er de EF-S 18-55mm kitlens bij (en ook een 55-200mm). Om te beginnen was dit wel een fijn lensje ik heb er zeker mijn plezier aan gehad. Maar al die maanden en duizenden frames later was ik er stilaan wat op uitgekeken. Naarmate dat mijn oog meer getraind was en ik meer ervaring had, begonnen er mij een aantal(hoest!) dingetjes aan tegen te steken. De bouwkwaliteit, de optische kwaliteit(veel te flets, wijnig of geen contrast, laat staan veel detail), de autofocus was tergend traag… enz. Dit is op geen enkele manier te wijten aan Canon zelf. Je kan ook niet anders verwachten van een zoomlens die 90 Euro kost.
Maar toen ik voor een opdracht materiaal moest lenen (Eos 5D en 24-70) en een andere opdracht(een huwelijk) moest laten schieten wegens onvoldoende materiaal, was de maat vol. Ook het kwaliteitsverschil tussen mijn 50mm lens en de rest van mijn glas was verbazingwekkend groot. Dus, tijd voor een upgrade.
Aangezien ik geen geldezeltje noch een geldboom of bodemloze put heb zal alles in stapjes verlopen. Eerst een standaard zoom dan een tele dan een flits etc.
Stap 1 is sinds een dikke week dan ook een feit. De kitlens gaat in de kast en in diens plaats komt De EF 17-40 F4 L.
Ja onmiddelijk ben ik voor een L-lens gegaan. Waar veel andere fotografen snel naar een 17-85 grijpen koos ik voor de onverwoestbare bouwkwaliteit en de hoger optische kwaliteit van een L-lens.
“Er ging plots een nieuwe wereld vol contrast en detail voor me open. “
De lens is echt een ware verademing. Hij is (tot nu toe) heel betrouwbaar en ongelofelijk robust. Stuur mij naar Irak of afghanistan en de lens kom in een betere staat terug dan zijn eigenaar.
Genoeg gezaag, tijd voor wat foto’s.
Sister sledge!!
Bontgenotenlaan, iedereen loopt er zomaar door en doet nooit de moeite om eens stil te staan en naar boven te kijken.
De universiteits bibliotheek baadt in het zonnetje
Ramen en ladders
Last but not least.
Ik heb het enkele weken geleden nog gehad over Ziv Koren, een fotograaf die foto’s mixt met video. De trailers van de film die hij op die manier maakte zijn dan ook simpelweg spectaculair en een lust voor het oog. Ik heb zeker ook plannen om zijn DVD “More than 1000 words” toe te voegen aan mijn collectie( maar eerst de strobist DVD).
Wie Korens aanpak al geweldig vindt, zal watertanden van het werk van fotograaf Roman kuhn. Roman kuhn is een Duitse fotograaf die optimaal gebruik maakt van de 10 fps(frames per seconde) van de Canon EOS 1D mark III. In zijn kortfilm “The Illusive” mixt hij film met fotoreeksen zonder dat de kijker daar eigenlijk veel van merkt.
“The illusive” is een film over een auto fotograaf. Maar niet zomaar een auto fotograaf. De hoofdrolspeler George Zabrinski is een fotograaf die de door autofans gegeerde(maar door producenten gehaatte) spy-shots maakt. In eenvoudig Nederlands wil dat gewoon zeggen dat de brave man beelden maakt van geheime testen met een prototype van een nieuwe wagen. En die wagen is de McLaren Mercedes SLR roadster, voor mij een van de mooiste wagens die op aardbol rondscheurt. De film was vroeger een fijn extraatje voor de happy few die zich zo’n wagen kon veroorloven. Maar nu kan je hem ook online bekijken.
Op Youtube heb ik enkel een paar trailers gevonden. Maar op de officiële website van “the illusive” kan je hem bekijken of op de website van Canon Professional network.
Voor de gearheads onder ons: De film staat bol van de product placement en daar heeft Kuhn mooi op ingespeeld. De film op de filmwebsite heeft een Brand Layer waarmee je alle producten kan aanklikken en er zo meer informatie over krijgen.
Het is weer een week geleden sinds er nog iets op deze blog verscheen(Aan de schandpaal ermee!, of ook weer niet!). Maar het was een erg drukke week. Repetities, optreden, werken. Ik wist wel wat doen.
Maar nu er in het weekend terug wat meer tijd is kunnen we het terug over foto’s hebben!
Sinds ik met Bert Stephani ben mee gegaan op een modelshoot had ik dan ook besloten dat ik zoiets geweldig interessant vond. (zeg nu zelf wie maakt er niet niet graag foto’s van mooie dames) Dus, een dikke maand later was het mijn beurt om zelf eens iets op poten te zetten.
De beelden hieronder zijn slechts try-out beelden. Ik had even afgesproken met het sympathieke model Kate, om geplande shoot eens uit te werken. Als afsluiter heb ik nog enkele beelden van haar gemaakt in een rustig steegje waar ik ongestoord mijn ding kon doen.
Ik stel me heel vaak voor als een (mensen)fotograaf die zich vooral bezig houd met lifestyle(heel breed van mode naar rock) en sport.
Sportfotografie ?!” Dat is wel heel lang geleden dat je hier nog iets van op mijn blog tegen kwam!” Dat is zo. Vroeger kwam je hier nog regelmatig beelden tegen van rallies of uithoudings races. Maar dat is al een hele tijd geleden. Maar er zit een reden achter. Om echt sport te fotograferen heb je een telelens nodig. Zoveel is duidelijk. Die telelens heb ik ook. Of toch iets dat ervoor moet doorgaan. De EF 55-200 mm is heel leuk in combinatie met de EF-S 18-55mm. Dan heb je twee minder goede lenzen (zacht uitgedrukt) dus zul je nooit het verschil merken tussen de twee. Maar eens mijn EF 50 mm in het spel kwam ging alles mis. Wanneer ik wisselde tussen de 50 mm en de 55-200mm kon ik mijn ogen echt niet geloven. De kwaliteit lag mijlenver uit elkaar. De 50 mm produceerde mooie contrastrijke beelden tewijl al mijn beelden met de tele lens erg flets oogden. Dus had ik nog maar weinig zin om die lens nog veel boven te halen. Maar binnekort gaat dit terug veranderen deze zomer schaf ik mij een 70-200 aan. En zul je veeeel meer sportfoto’s tegen komen !!
Maar nu terug naar de essentie van deze post. En dat is sportfotograaf(Getty Images) Harry How. Harry How toonde, net zoals Katie Wynn, aan photo Induced welk materiaal hij gebruikt. Daarnaast geeft hij ook wat tips en doet hij de filosofie achter zijn werk uit de doeken. Een heel interessant filmpje voor mensen die al dan niet professioneel willen beginnen met sportfotografie.
Zo sinds gisteren zit mijn tweede jaar journalistiek er officieel op (hoewel er, jammer genoeg, nog een klein staartje in augustus is). De afgelopen maanden ben ik, net zoals al mijn andere collega studenten, bezig geweest om in groep een magazine, een website, en een video reportage in elkaar te boksen. Over mijn magazine vertel ik later wel wat meer. Als alles een beetje bezonken is.
Als foto-guru in mijn richting mocht ik dan ook af en toe eens wat beelden maken voor andere magazines. Waaronder het cultuur magazine Tux. Ik mocht voor het de colofon foto maken. In plaats van 4 aparte foto’s kozen we voor een groeps portret. Net zoals het magazine, was het voor de mannen van Tux de bedoeling dat ook die foto ietwat origineler was. Zogezegd zogedaan. Dit is het resultaat.
Elkaar ontmoeten creëerde Solo Avital samen met fotojournalist Ziv Koren een nieuwe taal. Een taal die perfect geschikt was voor de Web 2.0 wereld.
Het idee is redelijk simpel maar echt geniaal. Op de zonnekap van zijn lens liet Ziv een speciale camera monteren die zowel het beeld dat zicht voor zijn lens bevond als Zivs gezicht filmde. In montage werden de filmbeelden gemengd met de foto’s die Ziv tijdens zijn opdrachten maakte. Zo krijg je een heel uniek beeld van het Israel en Palestina conflict.
James Nachtwey en Mediastorm deden al iets gelijkaardig. Maar persoonlijk vindt ik ziv’s en solo avitals aanpak nog et iets beter!
Om het af te leren. Terwijl ik door men Lightroom catalogus aan het bladeren was stoote ik nog op een mooie foto van erika die ik nog niet eens bewerkt had. Ik heb er dan ook meteen werk van gemaakt en hier is hij dan ook. De aller laatste in de Erika reeks. Het enige wat er nu nog volgt zijn enkele “backstage” beelden (ik heb ze een tijdje geleden al beloofd maar ze komen er heus wel aan)
En voor zij die het filmpje dat ik voor Bert(of Burt zoals ze hem in het buitenland noemen) maakte tijdens zijn fotoshoot nog niet moesten gezien hebben op zijn confessions of a photographer blog, post ik het hier ook eens.
Alle kudos voor het monteren van het filmpje gaan naar Bert, dit keer met een hip trancy/electronic deuntje!
De afgelopen posts heb ik het vooral gehad over “eens iets anders te doen”. Landschap en product fotografie zijn nu niet meteen de dingen waar ik mij het liefst mee bezig houdt. Ik ben dan ook een mensenfotograaf.
Eén van mijn grote voorbeelden (en ja dat zijn er een heel aantal) is portret en celebrityfotograaf Rankin. De manier waarop hij mensen in beeld brengt is echt uniek. Ook de manier waarop hij op zoveel mogelijk verschillende manieren iemand in beeld brengt is werkelijk geniaal. Hierond vind je drie filmpjes die zijn manier van werken en filosofie in beeld brengen.
Het laatste filmpje mag dan wel in het Spaans zijn. De fotoshoots die hij doet zijn werkelijk geweldig. Vooral de naakte man op de sportwagen is wel een heel erg originele aanpak.
Gisteren had ik het nog over eens iets anders te proberen. Met die gedachte ben ik dan ook verder gegaan om nog eens een “voorwerp” te fotograferen in een “geimproviseerde studio” (lees een hoop A3 papier, wat kartonnen dozen om ze te ondersteunen en twee bureaulampen). Het onderwerp was mijn oude Pentax spotmatic (van mijn grootvader geweest). Het is een prachtig toestel en het is volledig mechanisch. De eerste pentax spotmatic is gemaakt in 1964 en de laatste in 1967 dus het ding is minstens 41 jaar oud. Maar het ziet er nog steeds prachtig uit. Als ik mij niet vergis was dit de eerste camera ooit met TTL (trough the lens) lichtmeting. Dit weekend ga ik er eens een filmpje in steken en de Eos even laten voor wat hij is en op stap gaan “Old Skool”.
Voor de techneuten: Ministudio (3 witte wanden) twee bureau lampen (erg professioneel)aan de linker en de rechter kant. Daarna ook nog eens ingeflitst met de ingebouwde flits van mijn 400D.
